Tüm gürültü kesildiğinde

Yeni fikirleri çok severim, onların doğuşuna şahit olmak bana yaşadığımı hissettirir.

Son günlerde de kafasında fikirler dolu olan arkadaşlarımla sohbetler yapmak nasip olmuştu. Geceleri masada önümüzde boş kahve fincanlarıyla otururken birbirimize bakıp hayatımızla ne yapacağımızı soran ve üniversitenin bitmesiyle atlayacağımız yeni hayatın yabancılığından korkan arkadaşlar olarak birbirimize verecek hiçbir cevabımız yoktu. Sadece cevap beklemeden sormaya devam ediyorduk. Bu yabancılıkla iyi geçinmeye çalışıyorduk ama çok zor bir işti bu, hem de kafanız bu kadar karışıkken. Konuşma fırsatı buldukça onlara bu fikirlerinin doğumu için yardımcı olmaya çalıştım. Birbirimizde birer kapı açmak için uğraştık devamlı.

Bunca zaman yaptığımız sohbetlerle aslında kendime yardım ettiğimi fark etmemiştim. 

Karışık bir zihni toplamak zordur, insan bazen kendine ne kadar yaklaşırsa o kadar uzaklaşır. Ben bunu, kendimin dışına çıkabildiğim anlarda fark ettim. Başkalarına ışık olmaya çalışırken söylediğim her cümlenin ucunun bana da dokunduğunu anladığımda. Sabahlara kadar süren o sohbetlerin beni yavaş yavaş toparladığını o zaman anlamamıştım ama gecenin bir yarısı bu siteyi kurmaya karar verdiğimde, zihnimdeki gürültü bir anda durdu. Ne yapmak istediğimi bilmenin sakinliği, benim için yeni bir sayfa açtı.